خاله رفت خیلی آروم ،یه نفس راحت کشیدو رفت بدون تقلا تو سکوت با آرامش ،تو گورستان همه گریه می کردن ،اما من اونجا دچار تناقض شدم ،نمی دونستم به این فکر کنم که خاله ی جوونم الان خوشحاله و تو آرامش داره به همه ی ماها نگاه می کنه و لبخند می زنه یا مثل بعضیا براش نماز وحشت بخوونم و به شب اول قبرش فکر کنم،همه می گفتن تنهاش نذاریم می ترسه ولی اون حرفا از جنس فکرای من نبود من اون لحظه خالمو تو یه لباس سفید بلند می دیدم که تو یه دشت پر از گله و با خوشحالی می خنده و شاده از این که ماموریتشو خوب انجام داده و برگشته خالمو می دیدم که دیگه افسوس نمی خوره دیگه غصه ی مشکلاتشو نمی خوره و فهمیده که همه ی اونا یه ماموریت سخت بوده که به خوبی از پسش بر اومده،این تناقض اذیتم کرد برام سخته که فکر کنم خدا بعد از این همه سختی به جای اینکه خالرو بغل کنه و ببوسه می خواد ازش سوال جواب کنه و بترسونتش.یعنی می شه خدا بعد از این همه مشکلات اخم و تخم کنه؟من که باور نمی ککنم این حرفارو،من به عشق و مهر ایمان دارم نه عذابو سختی.الان خاله خوشحاله و به قول آروینو وانیا عمه زهرا یه روزی از آسمونا می یاد پایین ،می خنده و می گه سلام آروین ،سلام وانیا،چطوری آروین ،چطوری وانیا؟